نوع مقاله : مقاله پژوهشی
نویسنده
استادیار گروه تاریخ، دانشکده حقوق و علوم اجتماعی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران.
چکیده
پژوهش حاضر باهدف بررسی روند گذار و جایگزینی شیوههای نوین درمان آبله در ایران عصر قاجار شکلگرفته است. یافتهها نشان میدهد که پیش از ورود روشهای نوین، شناخت، پیشگیری و درمان آبله عمدتاً بر پایه اصول طب اخلاطی، باورهای دینی و سنتهای عامیانه صورت میگرفت. در این چارچوب، درمانگران با استفاده از ترکیب موازین نظری طب و تجارب عملی خود تلاش میکردند تا بیماری را کنترل کنند، اما این روشها در کاهش شیوع و کنترل تلفات بیماری اثربخشی محدودی داشت. ورود واکسیناسیون با مایه گاوی از کشورهای غربی، بهعنوان روشی جدید، این نظام سنتی را با چالشی جدی مواجه ساخت و باعث شکلگیری مقاومتهایی از سوی گروههای مختلف شامل طبیبان سنتی، روحانیان و حتی بخشی از عموم مردم شد. پذیرش تدریجی روش نوین، مستلزم آموزش طبیبان، اطلاعرسانی و آگاهیبخشی عمومی و مشاهده اثرات موفقیتآمیز آن در افراد بود. نقش اقدامات حکومتی نیز در ترویج و تضمین اجرای واکسیناسیون بسیار مهم بود و توانست به کاهش ترس و مقاومت اجتماعی کمک کند. بررسی روند این گذار نشان میدهد که تغییر در روشهای درمانی تنها محدود به تکنیکهای پزشکی نبوده و به تحول نگرشها، باورها و ساختار اجتماعی مرتبط با سلامت انجامید. بهطورکلی، این تجربه تاریخی نمونهای روشن از تعامل پیچیده میان علم، فرهنگ، باورهای اجتماعی و سیاست در پذیرش نوآوریهای پزشکی را ارائه میدهد.
کلیدواژهها
موضوعات
عنوان مقاله [English]
Discourse Conflict and the Transition from Traditional to Modern Medicine in the Management of Smallpox in Qajar-era Iran
نویسنده [English]
- javad alipoor silab
Assistant Professor, Department of History, Faculty of Law and Social Sciences, Tabriz University, Tabriz, Iran.
چکیده [English]
This study investigates the process of transition and the adoption of modern smallpox treatment methods in Qajar-era Iran. Before the introduction of Western medical practices, understanding, prevention, and treatment of smallpox were predominantly grounded in humoral theory, religious doctrines, and popular traditions. Practitioners attempted to manage the disease by integrating theoretical medical knowledge with practical experience; however, these approaches demonstrated limited effectiveness in controlling the spread and mortality of smallpox. The introduction of cowpox vaccination from Western countries represented a novel intervention that challenged the traditional medical paradigm, eliciting resistance from multiple societal groups, including traditional physicians, religious authorities, and segments of the general population. Gradual acceptance of this modern method necessitated physician education, public awareness initiatives, and observation of successful outcomes in patients. Governmental measures played a pivotal role in promoting and ensuring the implementation of vaccination, thereby mitigating public fear and social resistance. Analysis of this transitional process reveals that the shift in treatment practices extended beyond medical techniques, catalyzing transformations in societal attitudes, cultural beliefs, and health-related social structures. This historical experience offers a compelling example of the complex interplay between science, culture, social norms, and political authority in the adoption of medical innovations. . . .
کلیدواژهها [English]
- Qajar Era
- Traditional Medicine
- Modern Medicine
- Smallpox
- Prevention
- Treatment
)